Maria's in beeld
Judith Schuil, Zinweb.nl, 23-01-08

Twee films, allebei over (een) Maria, op een zondag in het Catharijne Convent te Utrecht. Dat lijkt heel wat en dat was het ook. Het auditorium van het voormalige klooster, nu een museum voor religieuze kunst, zat helemaal vol. Zo’n honderddertig dames en heren, overwegend vanaf de middelbare leeftijd, toonden belangstelling voor een intensief programma van films met commentaar en discussie - een programma dat in totaal zo’n vijf uur duurde. Mijn buurvrouw in de zaal was er helemaal voor uit Nijmegen gekomen.

Mary, van Abel Ferrara, is een speelfilm die, via een raamvertelling, de nadruk legt op het leven van Maria Magdalena; Ave Maria, van Nouchka van Brakel, betreft een documentaire over Maria van Nazareth, de moeder van Jezus, en de band die mensen met haar kunnen hebben.
Ik vind het altijd fijn om na een goede film minstens een uur te kunnen zwijgen, om het zojuist geziene en beleefde goed tot me door te laten dringen. Dat was in dit programma niet mogelijk. Wel was er, na beide films, gelukkig een pauze van twintig minuten.

Het commentaar op Mary en de daarop volgende discussie met de zaal werd verzorgd door Frank Bosman, een kenner, die veel interessants wist te melden over de regisseur, de lagen in de film, de (apocriefe) boeken waarop het thema was gebaseerd en andere achtergronden. Vragen uit de zaal waren er volop en helaas was de tijd te kort om de discussie die ontstond rond het thema 'bekering' versus 'menswording' verder te voeren.

Ave Maria, met als ondertitel 'van dienstmaagd des Heren tot koningin van de Hemel' is voortgekomen uit de nieuwsgierigheid van de maakster naar dit onderwerp. Haar speurtocht en onderzoek leverde uiteindelijk een integere film op die veel informatie verschaft en tegelijk veel vragen oproept. Dat is ook de taak van de kunstenaar: vragen oproepen. Aldus Van Brakel. Het publiek leefde duidelijk mee bij deze documentaire. Er gebeurde van alles in de zaal en menigeen veegde wat tranen weg.
Nouchka van Brakel was zelf aanwezig om vragen van het publiek, dat zelfs aan het eind van deze lange middag nog in grote getale aanwezig was, te beantwoorden. Het was een leuke uitwisseling, met name omdat de regisseur ook op een zeer persoonlijke vraag openhartig antwoordde.

Wat samenwerking, in dit geval tussen het Catharijne Convent (museum voor religieuze kunst in Utrecht), LUCE (centrum voor religieuze communicatie) en KFA-Filmbeschouwing al niet kan opleveren: een hele bijzondere middag. Hoewel het programma redelijk vol en druk was, was het door de efficiënte organisatie en strakke tijdsindeling goed te doen. Echt gemakkelijk zaten de stoelen niet voor zo’n lange zit, maar het geheel was een boeiende, intense en vooral ook aangename ervaring, die mij nog lange tijd stof tot nadenken zal geven.

Bron: Zinweb.nl