|
Onhandige pastoor verdient ook steun
Opinie, Isidorusweb.nl, 23-02-10
"Robèrt Cooijmans, homoseksueel en praktiserend katholiek, heeft dinsdagmiddag in zijn woonplaats Cuijk aangifte gedaan tegen pastoor Luc Buyens van de Brabantse plaats Reusel," vat het Nederlands Dagblad kort en krachtig samen. Voeg 'katholieke kerk', 'pasto(o)r' en 'seks' bij elkaar en je hebt een gegarandeerde mediarel van tenminste één week groot.
 Pastoor Buyens kwam vorige week in opspraak, toen hij de lokale prins carnaval tijdens een speciale mis de communie weigerde vanwege diens homoseksuele geaardheid. Uit protest gingen homoseksuelen daarna demonstratief naar de zondagmis in Reusel. Buyens besloot, in overleg met bisschop Antoon Hurkmans van Den Bosch, om dan maar de hele kerk niet te communie te laten gaan. Op het bisdom zat tenminste iemand met enige liturgische creativiteit.
Volgens Cooijmans maakt de pastoor zich schuldig aan discriminatie, omdat hij in zijn kerk weigert de communie uit te reiken aan homoseksuelen en lesbiennes. Cooijmans zegt dat hij met de aangifte een daad wil stellen. Volgens de aangever krijgt hij in zijn eigen parochie altijd de communie. "Zelfs in de kerk van het bisdom, de Sint Jan in Den Bosch, maken ze er geen probleem van'', aldus Cooijmans. Nationale homo Henk Krol van de Gay Krant wil in gesprek met Hurkmans. Het bisdom heeft inmiddels toegezegd.
Tot zo ver de feiten. Nu de analyse, en wel in vier stappen.
1. Onhandig
Ten eerste. Pastoor Buyens heeft tenminste onhandig geopereerd. Hij had kunnen weten dat het weigeren van de communie aan prins Carnaval een rel zou veroorzaken. Of Buyens nu één of meerdere malen van tevoren in persoonlijke gesprekken dit besproken heeft of niet, je kan op je katholieke vingers natellen dat je een lont in een kruitvat steekt.
2. Theologie van bescheidenheid
Ten tweede. Natuurlijk kan een priester de communie weigeren aan mensen die 'in zonden leven'. Het is echter goed katholiek gebruik om hier 'pastoraal' mee om te gaan. Dat is niet 'laks' of het gevolg van 'slappe knieën' zoals de rechtse vleugel van de r.k.-kerk dan graag roept, maar een combinatie van gezond pragmatisme en een theologie van bescheidenheid. Als je alle kerkgangers die niet geheel en al geestelijk 'klaar zijn' om de communie te ontvangen, deze gaat weigeren, hoef je elke mis maar één of twee hosties te consacreren. Bovendien past een priester - zoals elke gelovige - een zekere mate van bescheidenheid. Denk aan de grote balk in je eigen ogen. God zoekt de zijnen er wel uit. Aan Hem is de rechtvaardigheid én de barmhartigheid.
Anekdote. Over de slimme pastoor en de gillende zondaar
Een kleine anekdote. Mijn oude pastoor vertelde ooit een verhaal. Voor de mis kwam een zondaar naar hem toe en vertelde hem dat hij wilde communiceren. De pastoor vertelde dat dit onmogelijk was, daar hij in staat van zonde verkeerde. De man begon te tieren en te dreigen: 'ik kom gewoon naar voren, dan kan je me niet weigeren'. De pastoor zei dat hij dat wel zeker van plan was. De mis werd gevierd, de communie uitgereikt, ook aan de zondige man. Na de mis kwam de zondaar stralend naar de pastoor: 'zie je wel!' De pastoor antwoordde: 'Ik mag een zondaar niet de communie geven, maar wie zegt me dat je je niet in de tussentijd bekeerd hebt van je slechte daden.' Buyens kent dit verhaal misschien nog niet.
3. Recht om in te grijpen
Ten derde. Maar of Buyens nu wel of niet verstandig gehandeld heeft, hij verdient ook steun. Als er kerkgangers zijn die van hun communiegang een demonstratie willen maken, heb je alle recht - zelfs de plicht in te grijpen. De criterium van 'scandalum' ('schandaal') is hier zeker van toepassing. Of dit voor Prins Carnaval gold, kan ik niet goed beoordelen, maar het geldt zeker wel voor alle protesthomo's die sinds die dag hun communiceren willen degraderen tot een mediaal succesvol protest.
4. Rechter zal Buyens gelijk geven
Ten vierde. Laat Cooijmans en consorten maar naar de rechter stappen. Ze zullen geen gelijk krijgen. De rechter zal namelijk in zijn afweging tussen de Vrijheid van Godsdienst en het non-discriminatieprincipe eerst bepalen of het een internkerkelijke aangelegenheid is. Zo ja, dan prevaleert de Godsdienstvrijheid. De scheiding van Kerk en Staat beschermt de staat wellicht tegen kerkelijke inmenging, maar werkt natuurlijk vooral ook andersom. Geen Staat mag gelovige burgers voorschrijven wat zij wel of niet geloven. In de kerk, synagoge of moskee mag een gelovige vreemde, achterhaalde of zelfs 'achterlijke' standpunten verkondigen, zolang hij deze buiten het kerkgebouw maar niet in praktijk brengt, noch hiertoe oproept. Buyens heeft dit zeker niet gedaan. Zie mijn artikel van al weer lang geleden.
Het is wéér een rel die op gebakken lucht is gebaseerd.
Bron: Dit artikel is gepubliceerd op Isidorusweb.nl.
|
