Ik loop nu door de straten
van een lamgeslagen wereld
iedereen loopt elkaar voorbij
niemand kent hier je naam
en de stenen en de keien
lijken net verdwaalde zielen
en jij zucht met holle ogen
dat de wereld op zijn eind loopt
en ik weet wat je bedoelt
en ik hoop tegen beter weten
dat eens de stad zal stralen
zal stralen als een eeuwige stad
En ergens aan de einder
gloort een vergeten monument
van een man die met open armen
de wereld verzoende aan een kruis
In de wereld verglijden de tijden
en niemand weet waarheen
de mensheid is op weg
ogenschijnlijk zonder doel
maar de golven van de branding
geven hun doden nooit prijs
en jij weet het zand van de woestijn
verdrinkt telkens in eigen water
omdat het niet verdeeld wordt
onder dorstigen zonder stem
en het brood beschimelt ten hemel
omdat niemand het meer liefheeft behalve jij
En ergens aan de einder
gloort een vergeten monument
van een man die met open armen
de wereld verzoende aan een kruis
En ergens woont een bakker
in een land zonder water
hij schept elke dag
zijn waterputten leeg
en voedt daarmee de duizend
die aan hem trekken
jij zeg: wie van mijn brood eet
zal nooit meer honger lijden
maar de wereld lijdt liever honger
dan dat zij drinken wil
van het water uit de hemel
dat ooit vergoten werd aan dat kruis
En ergens aan de einder
gloort een vergeten monument
van een man die met open armen
de wereld verzoende aan een krui
Op alle pagina's is een disclaimer van toepassing.
Lees ook de systeemberichten.
Deze site wordt niet gesponsord, noch door reclame financieel ondersteund.
Overgenomen teksten zijn van de eigenaar van deze site zelf of noemen hem bij name.
Ik loop nu door de straten
