|
Up
Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 15-11-09
De laatste productie van Pixar, de film Up, neemt een serieus grote-mensen-thema ter hand verpakt in schitterende plaatsjes en kleurige figuren: rouwen. Balonnenverkoper Carl Fredriksen vliegt met zijn huis naar Paradise Falls ergens in Zuid-Amerika, maar pas als hij zijn spoken van het verleden kan loslaten, is hij klaar voor het ware paradijs.
 De tekenfilms van Pixar zijn onovertroffen qua sfeer en thematiek, beter dan de 'classics' van Walt Disney (dat overigens de distributie van Up regelde) of van Spielbergs DreamWorks.
Na robots (Wall-E), vissen (Finding Nemo) en speelgoed-poppen (Toy Story 1 en 2) is het nu de beurt aan 'echte mensen'. Pixar kiest er tot nu toe altijd voor om de getekende mensen niet zo reëel mogelijk af te beelden, maar bijna karikaturaal. De schitterende mimiek en dialogen zorgen voor meer dan genoeg 'echtheid'.
'Op'
De titel van de film Up is tweeledig in betekenis. Gepensioneerd balonnen-verkoper Carl fredriksen laat zijn huis letterlijk aan zijn broodwinning in de lucht vliegen op zoek naar betere orden, maar ook om letterlijk en figuurlijk zijn gemoed te verlichten (als in het Engels: 'raise your spirit up!') Het huis waar Carl en zijn geliefde doch recent gestorven vrouw Ellie decennia in hebben geleefd, wordt bedreigd door de vooruitgang: een eenzaam eengezingswoninkje tussen kolossen van beton en staal.
Om het symbool van hun levenslange liefde te redden, probeert Carl het te verplaatsen naar de watervallen van Paradise Falls, ergens in Zuid-Amerika. Ellie en Carl hebben hun leven lang gepland om samen naar deze idylische plek te gaan, maar financiële zorgen gooiden steeds roet in het eten. Nu wil Carl zijn gestorven vrouw eren door alsnog hun wens in vervullen te doen gaan. Omdat alles in het huis aan haar herinnert - het is een soort museum (of zelfs mausoleum) van hun liefde - hoop hij haar herinnering levend te houden.
Loslaten
Onderweg wordt zijn huis bedreigd door allerlei gevaren, waar hij verbitterd tegen vecht. Alles moet in het huis immers hetzelfde blijven, zoals in de good old days toen Ellie er nog was. Elke bedreiging van het huis, ervaart Carl als een bedreiging van haar en hun liefde. Hij kan Ellie echter niet alleen niet vergeten, maar hij kan haar ook niet loslaten. Hij klampt zich aan haar herinnering vast als een drenkeling. Pas als hij zijn huis annex museum opoffert voor zijn nieuwe vrienden-tegen-wil-en-dank, een dik innemend padvindertje, een sprekende hond en een dodo-struisvogel, kan Carl het leven weer vastgrijpen, en de doden figuurlijk begraven.
Pixar maakt dit loslaten aanschouwelijk in de scène dat Carl zijn huis leegsloopt om weer op te kunnen stijgen. Zijn oude leven, of liever gezegd de verlammende herinnering eraan, houdt hem letterlijk en figuurlijk aan de grond. Pas als hij van zijn museum weer een huis maakt, is zijn geest weer licht genoeg om van de grond te komen. De spaarpot waarin Carl en Ellie het geld voor hun reis naar Paradise Falls hadden bewaard, spat uiteen en maakt daarmee ruimte voor een nieuw leven, met nieuwe geliefden en een nieuw levensdoel. Het paradijs is eindelijk bereikt.
Bron: Deze recensie is gepubliceerd op KFA-Filmbeschouwing.nl
...
|
