|
Rokerskerk legt bom onder ‘religieuze omroepen’
Opinie, Nederlands Dagblad, 07-10-09
Deze week heeft de ‘Rokerskerk’ een aanvraag ingediend om toegelaten te worden tot het publieke bestel. Tegelijk staan vijf moslimomroepen klaar om ‘het islamitische geluid’ te gaan vertegenwoordigen. Dit systeem van ‘religieuze omroepen’ is zo langzamerhand failliet.
 De zogenaamde 'Enige en Universele Rokerskerk van God' heeft afgelopen week een officiële aanvraag ingediend bij het Commissariaat voor de Media om zendtijd op de televisie te krijgen. Medio 2008 ontstond de rokerskerk, in reactie op het rookverbod in de horeca. Door cafés op te geven als gebedshuizen van de rokerskerk, zou het rookverbond omzeild kunnen worden. De kerk omschrijft zichzelf als 'een genootschap dat gelovigen verenigt in hun waardering van en bijbehorende vrees voor God. De dagelijkse religieuze praxis wordt bedreven vanuit de Goddelijke Drie-Eenheid van Rook, Vuur en As'. Tegelijkertijd hebben zich vijf organisaties aangemeld bij het Commissariaat om de ‘islamitische zendtijd’ in te gaan vullen. We herinneren ons allemaal de bestuurlijke en ideologisch chaos bij de twee bestaande moslimsomroepen, en de mislukte pogingen om die te fuseren.
Failliet
De Rokerskerk en de vijf islamitische omroeporganisaties-in-spe laten het failliet van het systeem van ‘religieuze omroepen’ zien. Het gaat om de zogenaamde '2.42'-omroepen. Dat zijn omroeporganisaties met een religieuze of levensbeschouwelijke basis, die zendtijd krijgen zonder dat daarvoor leden tegenover hoeven te staan. Voorbeelden zijn de IKON en de RKK. Voor de religieus neutrale overheid doen zich twee belangrijke problemen voor.
Neutrale overheid
De overheid, bij monde van het Commissariaat voor de Media, wordt geacht te besluiten welke religieuze groepen of organisaties recht hebben op zendtijd onder artikel 2.42 van de omroepwet. Op basis van inhoudelijke argumenten kan de overheid niets beslissen: het is immers niet aan de staat om zich inhoudelijk met deze religieuze groeperingen bezig te houden, laat staan te bepalen wie wel en niet ‘kerk’, ‘kerkelijk’ of ‘religieus’ zijn. Voor de overheid bestaat er inhoudelijk geen verschil tussen de IKON en de Rokerskerk. De staat kan ook niet terugvallen op het argument van maatschappelijk draagvlak, zoals zij bij de publieke omroepen wel kan. Het aantal leden van omroepen als KRO, NCRV en TROS bepaalt de hoeveelheid zendtijd. De 2.42-categorie omroepen bestaat juist bij de gratie van niet-ledengebondeheid. Hoe bizar ook heeft de overheid geen inhoudelijke argumenten tegen het initiatief van de Rokerskerk, hoewel het voor elk weldenkend mens natuurlijk om een slechte grap gaat.
Draagvlak
Het probleem van de religieus neutrale overheid komt des te sterker naar voren bij het beoordelen van de aanvraag van de vijf moslimsomroepen-in-spe. Op basis van welke argumenten kan het Commissariaat beslissen welke organisatie de breedte van ‘de moslims’ in de Nederlandse samenleving kan weerspiegelen? Zij kan zich niet mengen in de interne ideologische discussie tussen de verschillende stromingen binnen de islam, net zo min als zij dat zou kunnen tussen progressieve of orthodoxe katholieken of joden. Ook kan zij niet beoordelen welke aspirant-omroep kan bogen op de grootste achterban, want die wordt bij deze omroepen juist buiten beschouwing gelaten.
De Rokerskerk legt een bom onder de afdeling ‘religieuze omroepen’ van ons omroepbestel, daarin geholpen door de onder elkaar vechtende potentiële zendgerechtigden binnen één denominatie. Nu is het de tijd om de discussie aan te zwengelen over hoe het verder moet met de religieuze aanwezigheid in mediaal Nederland.
Bron: Dit artikel is gepubliceerd in het Nederlands Dagblad.
|
