Sin City Recensie, KFA-Filmebschouwing.nl, 09-08-09
De film Sin City van het regisseurstrio Frank Miller, Robert Rodriguez en Quentin Tarantino (2005) is om meerdere redenen een bijzondere film: vanwege de verhaallijn, de gehanteerde techniek en de paradoxale combinatie van walging en fascinatie die de film bij vele kijkers – waaronder ikzelf – oproept.
Sin City is gebaseerd op de macabere stripverhalen van Frank Mill. Mill verkeert in de gelukkige uitzonderingspositie dat hij zelf degene is die zijn boek kan verfilmen; een positie die niet veel andere auteurs met hem delen. Qua verfilming van ‘het boek’ is Sin City bijzonder goed gelukt. De sfeer van voortdurende dreiging, depressiviteit en rauw geweld (mede te danken aan geweldmeester Tarantino) leidt tot een perfect filmisch huwelijk tussen ‘gothic’ en film noir. Bijna de gehele film is opgenomen in zwart – wit, wat de sfeer van de film nadrukkelijk ten goede komt. Net als in Schindler’s List wordt soms één object of acteur in een felle kleur afgebeeld. Door de breuk met de rest van de zwart-witte omgeving werkt het bizarre kleurgebruik vervreemdend.
Potloodstreepjes
De hele film is messcherp geschoten: je ziet bij wijze van spreken de potloodstreepjes van de strip de contouren van de live acteurs vormen. Deze scherpte is bereikt doordat de regisseurs de acteurs voor een groene wand hebben laten spelen. De gehele achtergrond en vaak ook de voorgrond zijn er later digitaal in gemonteerd. Een prachtig voorbeeld daarvan is een scène met Bruce Willis waarin good cop John Hartigan gevangen zit voor een misdaad die hij niet gepleegd heeft. Zijn achtjarige eenzame opsluiting wordt gevisualiseerd door een soort apenkooi met daarin een bed en een toilet, zwevend in het zwarte niets. Geen geluid dringt binnen, geen ander licht dan het alomtegenwoordige schijnsel dat geen bron lijkt te hebben. Het is een stripverfilming van zeer hoge kwaliteit, zowel in techniek als in sfeer. Behalve Willis kan Sin City zich überhaupt verheugen in een sterrencast met onder andere nog Elijah Wood (als kannibaal Kevin) en Rutger Hauer (als corrupte kardinaal Patrick Henry Roark).
Stoer
Het enige decor dat niet uit de computer komt, is Katie’s Bar. De acteurs zijn hier niet messcherp afgebeeld en zien er daardoor ineens menselijker en vooral ook ‘vriendelijker’ uit. De kroeg waarin het schorem van de stad uit de filmtitel zich verzameld zorgt er tevens voor dat dit het enige moment waarop alles in full color is geschoten. Deze ‘oase’ is tevens het scharnierpunt van het verhaal van de film dat eigenlijk uit allerlei losse verhalen bestaat. Katie’s Bar is namelijk de enige plek dat alle acteurs van alle verhalen elkaar ontmoeten. Hoewel, ontmoeten is en groot woord: ze delen de ruimte. Veel gesproken wordt er niet in de film, wel veel gevochten en lang, heel lang stoer in de camera gekeken, terwijl de regen onophoudelijk gegutst.
Loyaliteit
Hiermee komen we gelijk op de feitelijke inhoud van Sin City. De Stad der Zonden is een van meest dystopie plekken die een mens zich kan indenken. De stad, of eigenlijk meer het centrum (Old Town genoemd) wordt bevolkt door hoeren, pooiers, maffiosi en corrupte agenten die elkaar in een onbegrijpelijk spel van wisselende loyaliteiten en intriges op leven en dood bevechten. Onschuldigen zijn er niet in Sin City, alleen slachtoffers en daders, en vaak allebei in één.
Onheilspellend
De ongelofelijke hoeveelheid bloed, cynisme, martelingen en zinloze moordpartijen zouden de film dan ook tot B-garnituur moeten devalueren of zelfs tot een snuff movie, maar gek genoeg werkt het bij Tarantino en Miller niet zo simpel. De fotografie betovert, net als de typische Tarantino-dialogen. Als Milo (Devon Aoki), een kruising tussen een topprostituee en Tarantino’s eigen Kill Bill (Uma Thurman) eigenhandig vier Ierse terroristen in tweeën heeft gehakt, merkt Dwight (Clive Owen) op: “Little Miho, you're an angel, you're a saint, you're Mother Teresa, you're Elvis. You're God.” Sarcastisch? Ja, maar ook onheilsspellend. In de wereld van Sin City bestaat er geen God, en daarom speelt iedereen zijn eigen godheid. Helaas bestaan in dat soort werelden ook geen artiesten meer als Elvis, noch heiligen als Moeder Teresa. En dan het geweld, het lijkt toch een soort boodschap met zich mee te dragen. Corruptie, geweld en hopeloosheid liggen om de hoek, ook in de 21 e eeuw, ook in het Rijke Westen; juist in de 21 e eeuw en juist in het Rijke Westen.
Op alle pagina's is een disclaimer van toepassing.
Lees ook de systeemberichten.
Deze site wordt niet gesponsord, noch door reclame financieel ondersteund.
Overgenomen teksten zijn van de eigenaar van deze site zelf of noemen hem bij name.
Het enige decor dat niet uit de computer komt, is Katie’s Bar. De acteurs zijn hier niet messcherp afgebeeld en zien er daardoor ineens menselijker en vooral ook ‘vriendelijker’ uit. De kroeg waarin het schorem van de stad uit de filmtitel zich verzameld zorgt er tevens voor dat dit het enige moment waarop alles in full color is geschoten. Deze ‘oase’ is tevens het scharnierpunt van het verhaal van de film dat eigenlijk uit allerlei losse verhalen bestaat. Katie’s Bar is namelijk de enige plek dat alle acteurs van alle verhalen elkaar ontmoeten. Hoewel, ontmoeten is en groot woord: ze delen de ruimte. Veel gesproken wordt er niet in de film, wel veel gevochten en lang, heel lang stoer in de camera gekeken, terwijl de regen onophoudelijk gegutst.
